پست قبلی : ماجرای سفر به آلمان 1
بلیط رو از هواپیمایی ترکیه گرفته بودم .جالب اینجا بود که یک برنامهٔ توریستی داشتند برای کسایی که به صورت ترانزیت به ترکیه سفر می کنند و مقصدشون کشور دیگهای هست و بین دو پروازشون زمان کافی برای گشتن تو استانبول رو دارند . از شانس من همه چیز باهم هماهنگ شد و تونستم که این بسته توریستی رو انتخاب کنم . مقصد، شهر دوسلدرف آلمان بود شهری در غرب آلمان اما کمی دورتر از بن که دکتر نوید و همسرشون اونجا زندگی میکردند . تصمیم گرفته بودم که از قبل بیلیت قطار برای رفتن از دوسلدرف به بن رو هم بگیرم که دوستام اجازه ندادند و گفتن که خودمون میایم دنبالت . حسّ عجیبی داشتم . تاحالا از طرف یک دوست چنین دعوتی نداشتم یا بهتر بگم تاحالا پیش نیومده بود که دوستام رو انقدر توی زحمت بندازم . تصورش برام خیلی سخت بود و برام عجیب بود که کسانی که تاحالا ندیدمشون و فقط از راه چت باهاشون رابطه داشتم به من انقدر اعتماد کردند و من رو دعوت کردن به محل زندگیشون و هتل بی هتل باید خونه ما بمونی . نه فقط برای من برای همه عجیب بود و من فقط در جوابشون میگفتم حال کنید برین بگردین همه دنیارو اگه تونستین هم چین دوستایی پیدا کنین ...
بلیط رو از هواپیمایی ترکیه گرفته بودم .جالب اینجا بود که یک برنامهٔ توریستی داشتند برای کسایی که به صورت ترانزیت به ترکیه سفر می کنند و مقصدشون کشور دیگهای هست و بین دو پروازشون زمان کافی برای گشتن تو استانبول رو دارند . از شانس من همه چیز باهم هماهنگ شد و تونستم که این بسته توریستی رو انتخاب کنم . مقصد، شهر دوسلدرف آلمان بود شهری در غرب آلمان اما کمی دورتر از بن که دکتر نوید و همسرشون اونجا زندگی میکردند . تصمیم گرفته بودم که از قبل بیلیت قطار برای رفتن از دوسلدرف به بن رو هم بگیرم که دوستام اجازه ندادند و گفتن که خودمون میایم دنبالت . حسّ عجیبی داشتم . تاحالا از طرف یک دوست چنین دعوتی نداشتم یا بهتر بگم تاحالا پیش نیومده بود که دوستام رو انقدر توی زحمت بندازم . تصورش برام خیلی سخت بود و برام عجیب بود که کسانی که تاحالا ندیدمشون و فقط از راه چت باهاشون رابطه داشتم به من انقدر اعتماد کردند و من رو دعوت کردن به محل زندگیشون و هتل بی هتل باید خونه ما بمونی . نه فقط برای من برای همه عجیب بود و من فقط در جوابشون میگفتم حال کنید برین بگردین همه دنیارو اگه تونستین هم چین دوستایی پیدا کنین ...
خلاصه روز پرواز رسید. چمدون رو آماده کرده بودم همراه با یک کیف کوله پشتی بزرگ که شبیه کیف کوهنوردی بود .سات ۶ صبح ۲۶ دسامبر ۲۰۰۹ پرواز بود باید ساعت ۴ میرسیدیم فرودگاه پس ساعت ۳ صبح حرکت کردیم .جالب اینجا بود که یک هفته قبل هم مامان هم بابا پشت سرهم با ماشیناشون تصادف کرده بودند و جفت ماشینا در وضعیت فجیهی توی تعمیرگاه بود و ما از یک روز قبلش یه تاکسی برا ساعت ۳ صبح گرفته بودیم (باید بگم که توی باکو تاکسی تلفنی به ندرت پیدا میشه ).
تاکسی اومد و حرکت کردیم . خیلی هیجان داشتم چون اولین سفر دور و البته تنهاییم بود .از خانواده خداحافظی کردم و با کلی معطلی برگهٔ پرواز رو گرفتم .پارتی بازی و بی قانونی آذریها اونجا توی فرودگاه جلوی اونهمه خارجی که اکثرا آمریکایی و ترک بودند هم تمومی نداشت .طبق معمول مامور گمرک یه گیر بیخودی به پاسپورت و ویزام داد و بعد اینکه پاسپورتو به چنتا از کارمندا و رئیسش نشون داد برگشت و مهر خوروجو زد و یه نفس راحت کشیدم . بعد چرخ زدن توی فریشاپ که چیز خاصی هم نداشت و قیمت هاش سه برابر بیرون بود بالاخره سوار هواپیما شدم . مثل تمام پرواز های باکو -استانبول این یکی هم تا خرخره پر بود . هواپیما بلند شد ولی از چراغهای شهر باکو خبری نبود . سیاهی بودو سیاهی .نفهمیدم اصلا خوابم برد یانه . بعد سه ساعت پرواز ،رسیدیم به استانبول .هوا روشن شده بود . از بالا نمای واقعا زیبایی داشت . ٔپل معروف استانبول از اون بالا دیده میشد .
/imag00026yn.jpg)
/10384767.jpg)
ساعت هفت صبح به وقت محلی بالاخره هواپیما فرود اومد و وارد سالن شدیم .به طرف اطلاعات رفتم و محل ثبتنام برای برنامهٔ توریستی رو پرسیدم .من رو به طرف گمرک راهنمایی کردند . مامور گمرک در کامل احترام علت خوروجم رو پرسید و گفت مواظب باش گم میشیا تنهایی نرو توی شهر اینجا استانبوله ...
این که بین ایران و ترکیه ویزا وجود نداره خیلی حال داد .مهر ورود رو زد و کار تمام شد.
خلاصه رفتم ومرکز توریستی رو پیداکردم . تا وقتی که تورلیدر بیاد و تعداد مسافرایی که مثل من میخواستند شهر رو بگردن بیشتر شه توی کافه منتظر موندم . بعد از نیم ساعت بالاخره ۱۴ نفر جم شدیم و آماده شدیم برای رفتن . توی گروهمون دو نفر از روسیه یک نفر از برزیل چهار نفر از قزاقستان و شش نفر از بلغارستان و خود من هم که از ایران بودم . بیرون فرودگاه منتظر ماشین ون هواپیمایی بودیم که بخاطر خواب موندن راننده یکربعی معطل شدیم. تور لیدر شروع کرد به پرسیدن مللیتمون و خوش بش کردن باهامون به زبون خودمون .جالب بود که از هر زبونی یهچیزی بلد بود . چون تعداد توریستای بلغارستان بیشتر از همه بود بیشتر با خودشون بودنو و بحث بیشتر دست اونا بود . توریستای قزاقستان هم که از بس خجالتی بودند که با کسی کاری نداشتن ۳ تا پسرا با خودشون یه دختر هم که اصلا توی خودش بود و با کسی کاری نداشت . اما ماهم یه گروه چهار نفره داشتیم که اکثرا باهم بودیم ، من ،دوست برزیلیمون که اسمش فابریسیو مارتین بود و دو دختر روس که اسم یکیشون یولیا بود . من بین این ۱۴ نفر بی تجربهترین بودم و اونا همه توریستای حرفهای .اولین سوتیم هم این بود که شب قبلش باطری های دوربینمو شارژ نکرده بودم و بعد از دو سه تا عکس همهٔ باتری هام خالی شد .بر عکس باکو توی شهر به اون بزرگی یه باطری درستو حسابی گیرم نیومد .هوا واقعا عالی بود گرمه گرم در حالی که انتظار میرفت که اونروز هوا سرد و بارونی باشه.رفتیم یه رستوران که نزدیکیی بازار بود و صبحانه خوردیم و بعد از توی بازار که متأسفانه اسمشو یاد داشت نکردم و الان یادم نیست راه افتادیم و به مسجد سلطان احمد شاه رسیدیم . واقعا فوقالعاده بود یک مسجد که کپی برداری شده از کلیسای ایاسفیا که بعدها اونهم مسجد شد . اما جالب تر از معماری خود مسجد کاری بود که ترکها برای صنعت توریسمشون کرده بودند .ترکها در کمال دین داریه بیش از حد و کمی افراطی گریشون که نسبت به ما ایرانیها خیلی بیشتره اجازه داده بودند که توریستها که از هرکشوری و مسلمان و غیر مسلمان بودند وارد مسجدهاشون بشند و از معماری اون و عبادت های مسلمونها دیدن کنند (البته بعد از در آوردن کفش و پوشیدن پاپوشهای نایلونی ) . ارتفاع گنبد مسجد وحشتناک بلند بود که همه محو همین شده بودند . منطقه پر از توریستهای ایرانی بود . هرجاییرو که نگاه میکردم میشد ایرانی هارو دید . به تور لیدر گفتم تاحالا انقدر ایرانی یکجا توی شهر ندیده بودم باورت میشه ؟(البته بجز ایران ) خندید گفت چیه دلت تنگ شده ؟ ...
/IMG_0921.jpg)
/IMG_0928.jpg)
از مسجد سلطان احمد که اومدیم بیرون شانسی چشمم خورد به یک دکه که باطری هم داشت .از اونجایی که پولی پیشم نبود تورلیدر بدون اینکه من بگم داشت پول در میاورد که اونور خیابون چشمم به عابر بانک افتاد ،خدا پدر اونی که ویزا کارت رو ساخت رو بیامرزه ،پول برداشتم و باطری هارو خریدم . به طرف مسجد یا بهتر بگم کلیسای ایاسفیا راه افتادیم .ورود با بلیط بود که ما به حساب هواپیمایی ترکیه یک قرون هم خرج نکردیم . اینبار بیشتر شوکه شدیم . ارتفاع گنبد این کلیسا وحشتناک بود .
/IMG_0922.jpg)
/IMG_0946%20copy.jpg)
/IMG_0996%20copy.jpg)
همه توی یک گوشهای مشغول عکاسی بودیم .تور لیدر هم که وقتی حرفش تموم میشد یا بامن عکاسی میکرد یا از من عکس میگرفت .
دیواری بود که بهش میگفتند سنگ آرزوها. باید آرزو میکردیم و انگشت شستمون رو توش میچرخوندیم که نوبت به من نرسید و به قول تورلیدر که گفت تو آرزو رو بیخیال شو ، وایسا از این دختر خوشگلا عکس بگیر ،آرزوهات برآورده میشه خود بخود ،ها ها ...
بعد راه افتادیم و به سمت موزه توپ گاپی حرکت کردیم .توی راه باز هم یک باطری فروشی دیدم و از ترسم دو دست باطری دیگه خریدم که اتفاقا همشون به دردم خورد . به مغازای رسیدیم که صنایع دستی می فروخت .خلاصه یک یادگاری از همون مغازه خریدیم و به طرف موزه راه افتادیم .
روی سر در ورودی موزه دو پارچه نوشته در سمت چپ و راست نصب شده بود که به زبان ترکی و انگلیسی نوشته شده بود تمدن ایرانی ، میراث مشترک . برای من خیلی جالب بود اما راستش یادم رفت که قسمت تمدن ایران رو هم ببینم . وارد موزه شدیم و اولین چیزی که توجه همرو به خودش جلب کرد ماکت موزه بود که خیلی با دقت ساخته شده بود . اکثر توریستها دستگاههای همراهی رو که به چند زبان نقاط مختلف موزه رو که شماره گذاری شده بود توضیح میداد رو کرایه میکردند که نزدیک به ۶$ قیمتش بود اما جالب بود که با وجود این
همه وریست ایرانی این دست گاهها زبان فارسی نداشتند .
موزه فضای سبز خیلی زیبایی داشت با نمای دریا . تورلیدر ما که دوست پسرش کلافش کرده بود از بس که زنگ میزد بهش به ما گفت ،خوب دیگه برید خودتون بگردین توی موزه وساعت ۲ زیر همین درخت هم دیگرو میبینیم .خلاصه از وقتی ما شروع به بازدید کردیم تا ساعت ۲ این مشغول حرف زدن بود ( مثل اینکه باهم مشکل پیدا کردبودن ) توی موزه عکاسی قدغن بود . لباسهای فرم و لباسهایی که برای دور کردن اجنه از پادشهان و خانوادشون دعا نویسی شدبود ، جواهرات و تختهای سلطنتی و تاجها خلاصه هر چیزی که از شاهان قدیمیه عثمانی مونده بود اونجا بود . قسمتی از موزه هم که کاملا مذهبی بود قرآنهای قدیمی ،ماکت کعبه و ...
/IMG_1075%20copy.jpg)
همه وریست ایرانی این دست گاهها زبان فارسی نداشتند .
/IMG_1044%20copy.jpg)
موزه فضای سبز خیلی زیبایی داشت با نمای دریا . تورلیدر ما که دوست پسرش کلافش کرده بود از بس که زنگ میزد بهش به ما گفت ،خوب دیگه برید خودتون بگردین توی موزه وساعت ۲ زیر همین درخت هم دیگرو میبینیم .خلاصه از وقتی ما شروع به بازدید کردیم تا ساعت ۲ این مشغول حرف زدن بود ( مثل اینکه باهم مشکل پیدا کردبودن ) توی موزه عکاسی قدغن بود . لباسهای فرم و لباسهایی که برای دور کردن اجنه از پادشهان و خانوادشون دعا نویسی شدبود ، جواهرات و تختهای سلطنتی و تاجها خلاصه هر چیزی که از شاهان قدیمیه عثمانی مونده بود اونجا بود . قسمتی از موزه هم که کاملا مذهبی بود قرآنهای قدیمی ،ماکت کعبه و .../IMG_1169%20copy.jpg)
پشت موزه فضایی بالکن مانندی بود که مشرف به دریا و منطقهٔ معروف به بغاز بود (تنگه ). منظرهٔ خیلی رویاییای بود.ساعت ۲ رسید . به طرف درختی که قرار گذاشته بودیم زیر اون جم بشیم رفتیم و بعد از یک گپ و کلی خنده رفتیم که از موزه خارج بشیم . من باطریهای خالی شدم رو که توی جیبم سنگینی میکردند رو دور ریختم و با فابریسیو مشغول عکاسی شدیم . مدام از قافله عقب میموندیم و تنها نشونیمون لباس صورتی یولیا همسفر روسمون بود یا به قول فابریسیو پینک پوینت . توی راه فابریسیو گفت حسام راستی من موزهٔ تمدن ایران رو دیدم .پسر من نمیدونستم ایران ۲۵۰۰ سال قدمت داره .یعنی ۵ برابر قدمت کشور من برزیل که فقط ۵۰۰ سالشه .و من اول به خودم افتخار کردم که ایرانیم اما بعد که گفت اما من میترسم که برم ایران بخاطر دولت شما، واقعا جوابی نداشتم که بهش بدم .
سفر چند ساعته استانبول دیگه داشت به پایان میرسید . به دلیل ترافیکه سنگین استانبول نتونستیم به خیلی جاها سر بزنیم . سوار ون شدیم و به طرف فرودگاه حرکت کردیم .
در بین مسیر تورلیدر از ما خداحافظی کرد و رفت توی ماشین با فابریسیو ایمیل ردوبدل کردیم که عکسهای همدیگرو برا هم بفرستیم . فابریسیو گفت که من یک ماه بعد میرسم خونه و اونموقع برات میفرستم اما رفت که رفت و هنوز ازش خبری ندارم .
رسیدیم به فرودگاه و همه از همدیگه خداحافظی کردیم . اتفاقی یولیا و دوستش رو توی سالن انتظار دیدم که دنبال کافینت میگشتند . روی بلیطهای موزههایی که رفته بودیم اسم و ایمیلها مون رو نوشتیم و به هم دادیم . اما این یکی جالب شد .چون وقتی برگشتم باکو نزدیک یک ماه بعد به طور اتفاقی رفتم سراغ همین برگها و یادگاریهایی که آوردم با خودم و اسم و ایمیل بچهها رو دیدم ،پنج دقیقه از روش نگذشته بود که دیدم توی فیسبوک یکی با اسم یولیا من رو ادد کرده . با خودم گفتم این کیه چقدر آشناس .بعد تازه فهمیدم که یولیا هم عضو فیسبوک شده و من اولین نفریم که ادد شدم .هاها .اما نکتهٔ خیلی جالب اینجا بود که یولیا ۳۰ سالش بود و یه دختر ۴ ۵ ساله داشت ، امکان نداشت کسی سنش رو بالای ۲۵ سال تشخیص بده . البته خوب این بین روسها طبیعیه .
چشمتون روز بد نبینه نمیدونم کدوم از خدا بیخبری که اهل مالزی بود قبل از من با ویزا جعلی از همین گمرک میخواسته بگذره و خلاصه فرودگاه رو بهم ریخته . تا پاسپورتم رو نشون دادم مأمور گفت که جعلی .گفتم یعنی چی خوب نگکن با همین همین امروز وارد ترکیه شدم .حرفی زد که بهم خیلی بر خورد . گفت شما ایرانیا کارتون اینه ،با پاسپورت جعلی میاین و میرین .گفتم دستت درد نکنه اما به شما ترکا که نمیرسیم . پاسپورت رو برد و کنترل کرد و برگشت ، بدون هیچ حرفی مهر خروج رو زد .گفتم خیلی ممنون از عذر خاهیتون ،خواهش میکنم .مامور کناریش خندید و گفت بعضی وقتا پیش میاد شما ببخشید ...
خلاصه از گمرک گذشتم و لیست پرواز هارو نگاه کردم هنوز خیلی زود بود و شمارهٔ گیت معلوم نبود . رفتم توی کینگ برگر و یه همبرگر خوردم .خداییش از اشغالایه مکدانلدس خیلی بهتر بود و آدم حسّ میکرد که سیر شده . حسّ میشد که توش گوشت هست .هاها . بعد یه چرخ زدن توی فریشاپ و خریدن یه دست باطری دیگه برای دوربین رفتم به گیتی که توی تابلوها نشون داده شد . خیلی خندهدار بود چون گیت هنوز بسته بود و گفتند که اینجا کار نمیکنه . بعد یه مدت تابلوها گیت دیگییرو نشون دادند . در کامل تعجّب یون گیت مال پرواز دهلی بود . توی سالن پر کارگران هندی بود که با خانوادشون برمیگشتن هند .نیمکتها پر بود و حتی زن و بچهاشون روی زمین هم نشست یا خوابید بودند .تابلو با اینکه ساعت پرواز رسیده بود هنوز توی همین گیت دوسلدورف رو نشون میداد . مامورها خودشون هم اطلاعی نداشتند که چی شده . بعد از نیم ساعت که پرواز هند انجام شد تازه خبر رسید که بله واقعا پرواز از اینجا صورت میگیره .خلاصه از گیت رد شدیم و تازه ۴۰ دقیقه هم توی سالن انتظار منتظر موندیم .هرکسی مشغول کاری بود ،یکی با موبایلش ور میرفت ،یکی نتبوکش جلوش بود ،یکی کتاب میخوند ،اما از همه جالب تر زن و مرد مسننی بودند که روبروی من داشتند با یه دختر ۶ ۷ ساله پاسور بازی میکردند . بالاخره وقت پرواز رسید . همه نشستیم و خلبان علت تاخیر پرواز رو ترافیکه بیش از حد فرودگاه استانبول اعلام کرد . بر عکس پرواز قبلی اینیکی خالی خالی بود . آدم هوس می کرد یه دست گّل کوچیک توی هواپیما بازی کنه . نزدیک به ۳ ساعت هم این پرواز طول کشید .
